Pilipino Ako

 

Pilipino ako--

may hininga ng dagat,

may buhok ng gubat,

may balat na hinurno ng araw,

may tinging pinali ng ulan.

Tinukso ng mga bituing natanaw,

anot nangibang-bayan.

 

Hindi madamot ang lupa--

kinupkop ako ng tuwa,

buhay koy sumariwa.

Tigib ang bungo ko ng mga gunita:

daluyong na sa palay ko nooy

sumalanta,

hampas ng araw na balanay

umalimura,

mga pangarap na di masambit

ng dila,

mga kabiguang umaalimpuyo

sa unawa.

 

Paano ako maliligaw?

Larawan ang Hawaii ng nilisang

bayan--

Nabibiyak ang niyog

at tinitighaw ang uhaw.

Nadudurog ang bato

at tumatatag ang aking tahanan.

Humahagkis ang alon

at akoy nakasasakay.

Sumimpan ang panaginip

at binhi koy yumabong--

dila koy nagsanga,

gayundin ang kultura.

Hinanap ko ang lupa ni Ama

at supling ni Ina

sa bawat babae at lalaking

naging anak ko sana.

Subalit pati ang mukha koy

Di nila kilala.

 

Binuklat ko ang talaarawan

upang kanilang matunghayan

ang iwing katapangan

ng bayani ng Maktan;

o ang himagsik ng Katipunan,

o ang pagpanaw ng mga gerilya

sa panahon ng digmaan.

Naaaliw lamang sila.

Walang iwa wari ang pangaral

sa kanilang pandamdam.

Ni hindi nasasaling

ng mapait na katotohanan--

hindi ito ang kanilang bayan,

hindi ito ang kanilang kalinangan.

 

Akoy Pilipino--

at ito ang imumulat

sa aking mga anak:

kailangang balikan ang ugat

kahit magkasugat;

kailangang kilalanin ang alamat

ng kayumangging balat;

kailangang ituon ang sikap

at itundos ang pangarap

doon sa pagkilala ng kahapon,

doon sa mga gunitang naipon,

doon sa mga inibig na layon.

 

Akoy Pilipino--

panata kong kalagin sa pangamba

ang hinlog kot pamilya;

panata kong magtanim ng tiwala

sa puso nilat diwa;

panata kong lumaya

sa anumang ikahihiya--

Pilipino akot may aninong

tiyak at malinaw;

Pilipino akot may mga anak

na kikilala ng kanilang ugat;

Pilipino akot may kaluluwang

lalaging Pilipino

saanmang bayan,

saanmang panahon,

saanmang katawan.