Pilipino ako--

may hininga ng dagat,

may buhok ng gubat,

may balat na hinurno ng araw,

may tinging pinali ng ulan.

Tinukso ng mga bituing natanaw,

ano’t nangibang-bayan.

Hindi madamot ang lupa--

kinupkop ako ng tuwa,

buhay ko’y sumariwa.

Tigib ang bungo ko ng mga gunita:

daluyong na sa palay ko noo’y

sumalanta,

hampas ng araw na balana’y

umalimura,

mga pangarap na di masambit

ng dila,

mga kabiguang umaalimpuyo

sa unawa.

Paano ako maliligaw?

Larawan ang Hawaii ng nilisang

bayan--

Nabibiyak ang niyog

at tinitighaw ang uhaw.

Nadudurog ang bato

at tumatatag ang aking tahanan.

Humahagkis ang alon

at ako’y nakasasakay.

Sumimpan ang panaginip

at binhi ko’y yumabong--

dila ko’y nagsanga,

gayundin ang kultura.

Hinanap ko ang lupa ni Ama

at supling ni Ina

sa bawat babae at lalaking

naging anak ko sana.

Subalit pati ang mukha ko’y

Di nila kilala.

Binuklat ko ang talaarawan

upang kanilang matunghayan

ang iwing katapangan

ng bayani ng Maktan;

o ang himagsik ng Katipunan,

o ang pagpanaw ng mga gerilya

sa panahon ng digmaan.

Naaaliw lamang sila.

Walang iwa wari ang pangaral

sa kanilang pandamdam.

Ni hindi nasasaling

ng mapait na katotohanan--

hindi ito ang kanilang bayan,

hindi ito ang kanilang kalinangan.

Ako’y Pilipino--

at ito ang imumulat

sa aking mga anak:

kailangang balikan ang ugat

kahit magkasugat;

kailangang kilalanin ang alamat

ng kayumangging balat;

kailangang ituon ang sikap

at itundos ang pangarap

doon sa pagkilala ng kahapon,

doon sa mga gunitang naipon,

doon sa mga inibig na layon.

Ako’y Pilipino--

panata kong kalagin sa pangamba

ang hinlog ko’t pamilya;

panata kong magtanim ng tiwala

sa puso nila’t diwa;

panata kong lumaya

sa anumang ikahihiya--

Pilipino ako’t may aninong

tiyak at malinaw;

Pilipino ako’t may mga anak

na kikilala ng kanilang ugat;

Pilipino ako’t may kaluluwang

lalaging Pilipino

saanmang bayan,

saanmang panahon,

saanmang katawan.