Maraming anyo ang pamamaalam

Alin dito ang sa inyo, mga kaibigan

Una

Pagkulimlim ng liwanag sa mga sanga ng kawayan

Hanggang makapagtago ang araw sa lilim ng buwan

Silahis niya'y kayraming nilalakbay

Sinusuyod ang dagat, ang bundok sinusukat

Niyayakap na mabuti ang lawak ng siyudad

Saka hinahaplos ang sanggol na umuusad

Nguni ang araw, ang liwanag, ang silahis

Naglalatag ng anino, nagkakampay ng bagwis

Saka nagbabalik, lalong matiim, lalong maningning

Binabago, hinuhusay, bawat bagay na datnin

Pangalawa

Paglisan ng alon sa tahanang baybayin

Matapos yayain ng kalaguyong hangin

Agay-ay niya'y maaaring mabinì

Parang masuyong halik o magaang na dampi

Maaaring marahas na gaya ng pangahas

Idinadaluyong ang tubig paitaás, paitaás

At maaari rin namang tahimik na tahimik

Ikinukubli, inililihim ang pagkawaglit

Subalit bumabalik sa nilisang pampang

Nagsisisi wari sa pamamaalam

Pangatlo

Pagkaway ng araw upang magbagong-anyo

Pagkalapat ng bintana at libu-libong pinto

Ang gabi'y inihuhudyat ng kanyang paghimlay

Saka ang mga bituin, isa-isang binubuhay

Humahabi siya ng laksang panaginip

Habang ikaw at ako'y nakahiga, nakapikit

At saka sinisindihang unti-unti

Ang dito sa puso'y sinimpang lunggati

At kung sa paglimot ang diwa'y mabuyo

Mawala sa landas, timbula'y maglaho

Humaharap siya sa bagong liwanag

Isang bagong araw ang pag-asang aalab

Alin dito ang anyo ng inyong pag-alis

Nagtatanong kaming kasukob ng layon at bihis

Malulumbay kami sa inyong paglisan

Huwag sanang mamaalam nang labis, tuluyan