|
Huling Araw Ng Nobyembre, Unang Linggo Ng Adviento (Alaala ng Isang Kudeta) Huling araw ng Nobyembre: Nakabalabal sa gunita ang Pugadlawin, Sariwang pumpon ang talumpati Sa bantayog at pahina ng lunggati.
Unang linggo ng Adviento: Kagat ng halumigmig ang hangin At nasa eskaparate ang mga bituin.
Huling araw ng Nobyembre, Unang linggo ng Adviento, Kinalas ng angil, yabag at punglo Sa katalik na dilim Ang umagang nunungo.
Ay, ang naalimpungatang liwanag, Personal at impersonal sa ningning At alingawngaw. Gulilat na gumagapang, tulirong nagtanong-- Lumiliyag sa takot, nag-aapuhap sa iyak.
Huling araw ng Nobyembre, Unang linggo ng Adviento, Nagsuwail ang mga sundalo: Pumunit sa ulap ang bakal na pakpak, Inugoy ang Edsa ng tangke at trak, Gumiting gunita'y niligis ng tapak.
Huling araw ng Nobyembre, Unang linggo ng Adviento: Lumantad sa bayan ang libong motibo.
Ay, personal at impersonal Ang motibong lumiyad, Tumigas ang utong, nangurong ang bayag Sa dugo at daing na doo'y dumapurak. (Ay, liyo ang ang dila, umid ang isip Nakaamba sa sabsaban ang Golgotang lupit.)
Huling araw ng Nobyembre, Unang linggo ng Adviento-- May eklipse ang balita At baya'y nag-uusisa. |
||